Ostatnie wiadomości

Strony: [1] 2 3 ... 10
1
DyLEMaty / Odp: Programy: Apollo versus Artemis.
« Ostatnia wiadomość wysłana przez maziek dnia Kwietnia 25, 2026, 09:52:10 pm »
Redundancja nie musi zawsze polegać na kompletnym zdwojeniu. Komputer w zasadzie przez pół misji był zdwojony zresztą. Zarówno LM jak i CM miał częściowo backup komputerów AGC - CM poprzez SCS a LM poprzez AGS. Oba te systemy były prostsze ale zapewniały wystarczającą dokładność, poza tym, że AGS umożliwiał wszystkie manewry LM poza lądowaniem (nie wiem, ale myślę, że założenie było takie, że awaria AGS podczas zniżania LM będzie bezwzględnym powodem do przerwania lądowania pomimo sprawnego AGS). Zarówno AGS jak i SCS miały swoje własne żyroskopy, wiec platformy gimbalowe CM i LM były zdublowane, w dodatku te zapasowe żyroskopy były mocowane w 3 osiach do ramy (na sztywno), przez co nie mogły się zablokować jak gimbale. Aczkolwiek okupiły to precyzją. W ogóle wszystko co robił komputer mogła zrobić załoga i zdaje mi się, że sama NASA rzekła coś w stylu, że to załoga była ostatecznym backupem. Orientację np. mogła określić za pomocą przyrządów w gruncie rzeczy żeglarskich - sekstansu (w nieco nowocześniejszym wydaniu). Zresztą i tak musieli to robić regularnie, aby zniwelować dryf żyroskopów. Dzięki telemetrii Huston też było backupem, w tym komputerowym. Zresztą w ogóle mogli po prostu z Ziemi wydawać polecenia do AGC. Natomiast dublowali rzeczy "przeżyciowe", jak np. ilość tlenu - jeden zbiornik był nadmiarowy (pamiętam we wspomnieniach Lovella, że kiedy wybuchł SM ale jeszcze nic nie było wiadomo poza tym, że diabli wzięli jeden zbiornik z tlenem, to on się bardzo zmartwił, bo wiedział już, że z lądowania nici, bo NASA wymagał dwóch sprawnych zbiorników do lądowania na Księżycu, mimo, że jeden był wystarczający).

Platformy inercyjne owszem były skomplikowane i zawierały dużo części, ale ta technologia akurat była już bardzo dobrze rozwinięta i "przepracowana". Co najmniej od 10 lat B-52 latały z automatyczną platformą żyroskopową samoczynnie namierzającą słońce lub gwiazdy w celu stałej aktualizacji położenia samolotu metodą astronawigacji bez absorbowania nawigatora. Miało to wielkość większego garnka.

Nie martw się, cud był w przenośni. Wszystkie elementy można było przetestować na Ziemi czy na orbicie - poza jednym - lądowaniem LM na Księżycu. Trenażer "ziemski" aczkolwiek wielce zmyślny, ujmujący sobie 4/5 wagi i umożliwiający przedziwne doświadczenie skromnego przyspieszenia w poziomie pomimo dużego wychylenia - to jednak nie było to samo. Ani kilka udanych lądowań Surveyorów jako dostarczycieli danych. Lądowanie było niepoznane. Pomimo niesamowitego osiągnięcia naukowego i inżynierskiego, jakim był sprzęt, który to umożliwił zostało dostatecznie dużo niewiadomych w tym momencie, żeby wszystko poszło nie tak. I był to jeden z dwóch w zasadzie momentów, kiedy już nic nie dałoby się zrobić (drugi to wejście w atmosferę - no ale to już było oswojone i przetrenowane). Gdyby Apollo 11 trafił na głaz, albo Apollo 15 nie tylko się przechylił, ale i przewrócił, byłoby po ptakach.

A co do Shackletona, też się tym pasjonowałem, ale mimo wszystko środowisko mieli bardziej przyjazne no i co nieco wyciągnęli ze statku, nim pochłonęło go morze... Mogli też oczekiwać ratunku.
2
DyLEMaty / Odp: Roboty
« Ostatnia wiadomość wysłana przez Cetarian dnia Kwietnia 25, 2026, 09:13:41 pm »
P.S.

W marcu br. Guardian opublikował tekst,

https://www.theguardian.com/technology/2026/mar/19/my-ride-in-a-self-driving-taxi-london

z którego wynika, że pod koniec przyszłego roku na ulice Londynu wyjadą autonomiczne taksówki i to kilku firm.

Będą to (among others): omówiony w tym artykule szerzej i życzliwie startup Wayve, „US giant Waymo” i “Chinese company Baidu”.

Dalej w tekście pojawia się następująca informacja:
Waymo and Apollo Go are by far the two largest robotaxi operators in the world: Waymo completes 450,000 rides a week, with Apollo Go recording 250,000 rides a week.

Zadałem sobie pytanie: ile kursów może zrobić taksówkarz w ciągu ośmiogodzinnej zmiany, przy założeniu, że pracuje w dużej korporacji, która jest w stanie przekazywać mu szybko nowe zlecenie, do podjęcia w pobliżu miejsca, w którym zakończył poprzednie.
Wydaje mi się, że tych kursów może być około 15, maksymalnie 20.
Robo-taxi, jeżdżąca 24 godziny na dobę, mogłaby w związku z tym zrobić jakieś 50 kursów.
W tygodniu około 350.
W związku z tym Waymo, żeby wykonać 450 000 kursów w ciągu tygodnia, potrzebuje około 1300 taksówek.
Jedna warszawska korporacja ma dwa tysiące taksówek, być może jest największa w mieście, ale nikt jej z tego powodu nie nazywa „gigantem”.

Jednak, według Wikipedii, taksówek Waymo jest więcej:
https://en.wikipedia.org/wiki/Waymo

As of March 2026, Waymo operates public commercial robotaxi services in 10 US metropolitan areas, has 3,000 robotaxis in service, provides 500,000 paid rides per week and had logged 200 million fully autonomous miles.

3 000 taksówek i 500 000 przejazdów tygodniowo – z tego wynika, że średnio robotaxis wykonują jeden kurs na godzinę.
   
*
Dwieście milionów mil, czyli ponad trzysta dwadzieścia milionów kilometrów, przejechanych „w pełni autonomicznie”, najwyraźniej nie pozwoliło na opracowanie systemu, który regulatorzy pozwalaliby stosować powszechnie – bo gdyby pozwalali, to Waymo miałoby w USA trzysta tysięcy taksówek, a nie trzy tysiące.

(Potencjalni) żołnierze Skynetu potrafią (i to od lat) robić salta (i inne ewolucje), ale z prowadzeniem samochodów najwyraźniej sobie nie radzą.

Noo, biegają szybko, może zawojują świat na piechotę?
3
Hyde Park / Odp: ELONA MUSKA „KOLONIA” NA MARSIE
« Ostatnia wiadomość wysłana przez Q dnia Kwietnia 24, 2026, 10:55:45 pm »
Szykuje się kolejna przymiarka do długotrwałych misji księżycowo-marsjańskich:
https://tvn24.pl/tvnmeteo/nauka/solis100-szesc-osob-spedzi-100-dni-w-izolacji-jedna-z-nich-jest-polka-st9015903
4
Lemosfera / Odp: od czego zacząć?
« Ostatnia wiadomość wysłana przez Q dnia Kwietnia 24, 2026, 09:45:29 pm »
5
DyLEMaty / Programy: Apollo versus Artemis.
« Ostatnia wiadomość wysłana przez Cetarian dnia Kwietnia 24, 2026, 09:45:13 pm »
No, wszystkiego to się nie da zdublować, zwłaszcza głównego silnika czy innych zbyt ciężkich rzeczy, ale jednak wiele rzeczy było podublowanych albo nadmiarowych w CSM, jak cała pirotechnika (kable), silniki korekcyjne, spadochrony, ablacja, komunikacja, ogniwa paliwowe, zbiorniki z tlenem (wystarczył jeden a były dwa, a po Apollo 13 dodano trzeci), system pionujący po wodowaniu, trochę tego było. Któryś CM lądował tylko na 2 z tych 3 spadochronów. Apollo 13 doznał podczas wejścia na orbitę Ziemi wyłączenia jednego z silników głównych z powodu rezonansu ciśnieniowego, ale pozostałe były w stanie dokończyć robotę.

No a toaleta nie wytrzymała, tylko ciekawe, czy z powodu, że była wadliwa ideowo, czy doznała przypadkowej usterki. Jak to Lem stwierdził, powiedzieć, że kimś "rzuca", to znacznie mniej niż powiedzieć, że ma drgawki kloniczne i toniczne.

Wiem, że szereg instalacji było zdublowanych, do tego można dodać jeszcze aż trzy ogniwa paliwowe w module serwisowym, z tego co pamiętam, żeby wydać zgodę na odłączenie lądownika i lądowanie na Księżycu, konieczne było, według wewnętrznych reguł Mission Control, żeby wszystkie trzy ogniwa w module serwisowym były sprawne, natomiast na Ziemię dałoby się wrócić na jednym ogniwie.
Jeżeli chodzi o spadochrony, to tak, założenie było takie, że na dwóch da się wylądować, czy też opaść na wodę, bez obrażeń.
Przy lądowaniu/wodowaniu Apollo 15 spadochrony otworzyły się prawidłowo, natomiast chwilę później wypuszczono resztę paliwa z systemu RCS.
(Albo trochę za wcześnie, albo trochę za późno, tego nie pamiętam, a być może wypuszczono w tym samym momencie, co zwykle, ale akurat wiatr tak zawiał, że rzucił to paliwo w stronę spadochronów)
A ponieważ paliwo było żrące, to jeden spadochron został pocięty i zaczął się zwijać, a w zasadzie zwinął się już prawie całkiem. O ile dobrze pamiętam, Worden napisał w swojej książce, że i drugi spadochron zaczął się zwijać, ale moduł dowodzenia był już pojedyncze metry, albo stopy, nad wodą. (Jednak na poniższym filmie tego [początków zwijania drugiego spadochronu] nie widać).

Ale jednak, zwłaszcza w „LeM-ie”, zdecydowana większość istotnych elementów nie była zdublowana.

Moduł serwisowy też miał tylko jeden silnik główny, a moduł dowodzenia jeden komputer i jedną platformę nawigacyjną (z dużą ilością bardzo ruchomych części [żyroskopy]). 

*
Nie lubię słowa „cud”, nawet używanego w przenośni.
(Nawiasem, czy ten chory, którego Trump/dżizus „uzdrawiał”, to aby nie Epstein?)

Zdajesz się sugerować, że program Apollo to było coś w rodzaju czarnego łabędzia i to dwugłowego, powiedzmy.

Mnie się wydaje, że to jest jednak niesprawiedliwe dla zbiorowego wysiłku inżynierów, projektantów i menedżerów programu Apollo, ponieważ, tak jak napisałem wcześniej, tych udanych lotów na orbitę Księżyca było osiem i to zasadniczo osiem na osiem, bo awaria w locie Apollo 13 to był wynik ewidentnego błędu ludzkiego, to znaczy zainstalowania nadpsutego zbiornika, co po prostu nie powinno się wydarzyć.

*
W kategoriach bardzo niezwykłych wydarzeń losowych, pierwsze (a co najmniej bardzo wysokie) miejsce na mojej liście zajmuje wyprawa Shackletona na Endurance – nikt nie zginął, pomimo ultra-ekstremalnych warunków, w których załoga przebywała przez długi czas po zgnieceniu/zatonięciu statku.

https://en.wikipedia.org/wiki/Imperial_Trans-Antarctic_Expedition

*
Tu wodowanie modułu dowodzenia Apollo 15




6
DyLEMaty / Odp: Roboty
« Ostatnia wiadomość wysłana przez Cetarian dnia Kwietnia 24, 2026, 09:39:15 pm »
Bardzo to imponujące jest …

Ale ja bym jednak chętnie zobaczył robota, który:

1/- przyszywa guzik do koszuli;
2/- zawiązuje komuś sznurowadła w butach,
3/- prasuje koszulę (przy pomocy żelazka i deski, używanych przez ludzi);
4/- wybija po jednym jajka do miseczki, wącha je, i, jeśli pachną odpowiednio, przelewa na patelnię, smaży jajecznicę i podaje.

Dobrze byłoby, żeby te wszystkie czynności (i jeszcze kilka innych, zwłaszcza w kuchni) wykonywał jeden robot.
7
DyLEMaty / Odp: Roboty
« Ostatnia wiadomość wysłana przez Hoko dnia Kwietnia 24, 2026, 03:31:30 pm »
8
DyLEMaty / Odp: Coś dla fanów "Star Wars" ;)
« Ostatnia wiadomość wysłana przez Q dnia Kwietnia 24, 2026, 01:47:58 pm »
Bazujący na treści powieści pod tym samym tytułem i ujęciach z "AtoC", AI-prolog do Ep. Ii - "Star Wars: The Approaching Storm":
9
DyLEMaty / Odp: Filmy SF warte i nie warte obejrzenia
« Ostatnia wiadomość wysłana przez Q dnia Kwietnia 23, 2026, 09:19:02 pm »
Scott też znowu SF kręci, ale nie w klimacie "Marsjanina". Postapo "The Dog Stars" zatytułowane:

A to pełniejszy zwiastun - wspominanego już -  "Star City":

Edit: I jeszcze... Nie film, ale też do oglądania. Mówiąc inaczej, wpadłem dziś na ślad teatralnej adsptacji "Diamentowych psów" Alastaira Reynoldsa, niemal sprzed dekady:


10
Hyde Park / Odp: D-Day, 6 czerwca 1944 r., Lądowanie w Normandii.
« Ostatnia wiadomość wysłana przez maziek dnia Kwietnia 23, 2026, 08:44:07 pm »
Dykta, czyli sklejka ewentuanie płyta pilśniowa, miękka bądź twarda, a w świecie rozrywki denaturat. Dykta jest raczej nieco grubsza przeciętnie i mowa o strzelaniu na ~5000 m a nie 50 m jak w moim przykładzie ale w ogóle nie chodzi o jej grubość tylko o fakt, że masz trafić w jej powierzchnię, która jest mniej więcej styczna do toru lotu pocisku. Grubość nie ma nic do rzeczy, przecież pisałem o trafieniu w określony punkt na powierzchni tej dykty czyli od góry a nie w jej krawędź z boku. Nieznaczny błąd na kierunku powoduje nieznaczne przemieszczenie punktu trafienia w bok, a nieznaczy błąd w podniesieniu powoduje bardzo duże przemieszczenie punktu trafienia w głębokości (przód-tył). Kiedy armata strzela w ogóle spod tej płaszczyzny, na której jest cel (armata jest poniżej niej) to jeśli pociski nie są dotatecznie wolne, to zawsze przeniosą nad celem. Generalnie okręty prowadzą ogień dokładnie odwrotnie, to jest cel, ze względu na krzywiznę ziemi, jest poniżej płaszczyzny, na której znajduje sie strzelający. Poza tym już napisałem o problemie z określeniem pozycji działa na okręcie względem celu (w przeciwieństwie do artylerii lądowej) - przypuszczam, że w epoce ten błąd na poruszającym się okręcie to było kilkadziesiąt metrów w danej chwili - i o tyle przesuwał się punkt trafienia. Czytając ile kalibrów 12" mieści się w 2 m mam wrażenie że uważasz, że pociski te padają w punkt, tymczasem nie ma idealnych pocisków, naważek, wiatry są zmienne, ma znaczenie temperatura powietrza (gęstość) i temperatura prochu, rosnąca temperatura i rozszerzalnośc lufy i jej zużycie itd. Tu znalazłem tablicę dla działa 16" to zobacz, jakie w zakresie 3-5 km są odchyłki dla rozmaitych czynników a przede wszystkim, że w tym przedziale odległości kąt padania jest miedzy 1 a 2 stopnie, czyli praktycznie poziomo.

https://i0.wp.com/mathscinotes.com/wp-content/uploads/2017/12/RangeTableExample.png?ssl=1

A co do reszty pytań. Nie wiem. A jakiego kalibru były założenia przyjęte przez strategów w operacji Market-Garden, tak dla porównania? To jest kriegspil. Gra w szachy bez widoczności figur przeciwnika.
Strony: [1] 2 3 ... 10