Wiele osób uważa że narracja w grach wideo ogranicza się do cutscenek a co za tym idzie nie różni się niczym od narracji filmowej. Otóż nie. Gra jako pozwala dużo bardziej zagłębić w przedstawianą historię. Oglądając film lub czytając książkę (nawet pisaną w pierwszej osobie) pozostajemy nadal biernym obserwatorem wydarzeń, w grze mamy wpływ na to co się dzieje. Przy umiejętnym reżyserowaniu gracz nie zauważa momentu rozpoczęcia się cutscenki i utraty kontroli nad postacią (dobrym przykładem jest The Last of Us), a co za tym idzie nie traci "synchronizacji" z postacią. Kolejnym krokiem jest wplecie historii i idei bezpośrednio w rozgrywkę. W niektórych grach jak Metal Gear Solid wrogowie mówią podczas walki, czasem kierując się bezpośrednio do gracza. W klasycznych RPGach pokroju Gothica gdzie nie ma prostego dziennika zadać jesteśmy zmuszeni do słuchania wszystkich dialogów by wiedzieć co mamy zrobić.
Dalej należy dać graczowi możliwość decyzji często odwołujących się do jego moralności. W nowszych grach bardzo rzadko zdarza się że wybory gracza odbierają mu dostęp do części zawartości, wyjątkiem jest Wiedźmin 2 posiadający dwie niezależnie ścieżki fabularne. Zabieg ten był dużo częstszy w starszych tytułach takich jak Gothic 2 czy Planescape Torment, w którym nawet nasza przegrana posiadała duży bagaż moralny. Każdorazowe odrodzenie bohatera wiązało się ze śmiercią przypadkowej osoby która prześladowała nas jako widmo. Prawdopodobnie Kojima inspirował się tym przy tworzeniu Metal Gear Solid 3 gdzie w starciu z The Sorrow spotykamy dusze zabitych wcześniej przeciwników, całkiem nieźle jak na liniową grę.
Jak widać możliwości są, reszta zależy tylko od tego czy twórcy będą chcieli i dadzą radę je wykorzystać.
Właśnie interaktywność jest tutaj kluczowa. Film może pokazać bohaterowi konkretną sytuację, a gra może sprawić, że to gracz będzie musiał w niej uczestniczyć i sam podjąć decyzję. Nawet jeśli fabuła ostatecznie prowadzi do określonego punktu, sposób dojścia do niego może sprawić, że wydarzenia odbieramy zupełnie inaczej.
Najciekawsze są dla mnie momenty, w których gra nie mówi wprost, co mamy czuć albo myśleć, tylko wykorzystuje samą mechanikę. Śmierć postaci, konsekwencje wyboru, ograniczone zasoby czy nawet zwykła konieczność wykonania jakiejś czynności mogą być elementem opowieści równie ważnym jak dialog.
Dlatego dobra narracja w grze nie musi oznaczać większej liczby cutscenek. Wręcz przeciwnie — czasami im mniej gra odbiera nam kontrolę, tym mocniej można poczuć, że historia rzeczywiście wydarzyła się „nam”, a nie tylko bohaterowi na ekranie.
