Autor Wątek: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]  (Przeczytany 206075 razy)

liv

  • Global Moderator
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 4446
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #360 dnia: Kwiecień 06, 2013, 11:27:03 pm »
Cytuj
Przestroisz parę parametrów i człek (?) zupełnie jak nie ten sam.
A może wystarczy jeden?
Pociągnę tym Watem. Teksty, na pierwsze oko, nieco "od czapy", ale...
"
Zniewolenie, samowola, poniewierka, głód byłyby nieporównanie łatwiejsze do zniesienia, gdyby nie przymus nazywania ich: wolnością, sprawiedliwością, dobrem ludu. Masowe eksterminacje nie są wyjątkiem w dziejach, okrucieństwo jest w naturze ludzi, społeczeństw. Ale tu uzyskało nowy, trzeci wymiar, głębiej i subtelniej opresyjny: przeogromną antyrepryzę znieprawienia mowy ludzkiej. Gdybyż to było tylko kłamstwo, hipokryzja...
Kłamstwo jest ułomnością albo schorzeniem języka...naturalnym powołaniem mowy ludzkiej jest ustalanie prawdy, czy prawd....ale tutaj instrumenty ujawniania zostały skonfiskowane raz na zawsze. Zwyczajowe, czy po prostu logiczne, naturalne związki między nazwami a rzeczami-faktami, zostały odebrane jednostce, globalnie wywłaszczone, upaństwowione raz na zawsze, by każde słowo mogło oznaczać każdą rzecz, wedle widzimisię uzurpatora wszystkich słów, wszystkich znaczeń, rzeczy i dusz. Im nikczemniejsze były fakty, tym bardziej pompatyczne ich nazwy. Gdybyż ten proceder miał służyć tylko maskowaniu zbrodni...Ale tutaj, z ostentacją, z diaboliczną systematyką i perwersją utrzymywano obok siebie swoisty zbiór nazw pompatycznych i przeciwną im monstrualną rzeczywistość – pod groźbą eksterminacji przymuszano do globalnej wiary w ich tożsamość ... Przymierających głodem kołchoźników spędzano na filmy, w których stoły uginają się pod jadłem: pod grozą śmierci mieli wierzyć, że bankiety to prawdziwa „typowa” ich własna rzeczywistość kołchoźnicza. Młodzi entuzjaści w upojeniu śpiewali: Ja takoj drugoj strany nie znaju. Gdie tak wolno dyszet czełowiek gdy ojcowie ich gnili w łagrach.
( : )
O łagrach
W Rosji wszyscy, bez wyjątku, wiedzą, mają wiedzieć i nie wiedzieć o okropnościach łagrów; że co więcej, łagry są głównie po to tak okropne, żeby wszyscy o nich wiedzieli i nieustająco pamiętali (nazwa zatem isprawitielno-trudowyje łagieria nie była całkiem fałszywa; miały one rzeczywiście wychowywać – nie tych, którzy w nich już siedzieli, ale tych, którzy jeszcze nie siedzieli, to jest ogół narodu) i że – rzecz najistotniejsza – stale obecny w świadomości temat łagrów i nawet samo słowo „łagier” jest pod najgroźniejszym tabu, i właśnie dwoistość, ta najprędzej uskutecznia pieriekowę dusz, wywołując religijną grozę.
( : )
To było najgenialniejsze z osiągnięć komunizmu: że wyrwał z korzeniami odwieczne kryterium prawdy i fałszu. O prawdziwości i fałszywości każdej i każdorazowej wypowiedzi dekretował Pan, jedyny właściciel wszystkich rzeczy, ludzi i słów, jego dekret sprawiał, że wczoraj słowo „Hitler” oznaczało wcielenie Belzebuba, a dziś...czczone nazwisko sprzymierzeńca, każde słowo w każdej chwili mogło oznaczać co bądź....
Spory z komunistami są fikcją, trzeba patrzeć wyłącznie na ich ręce.
"
Bo, w gruncie rzeczy, podobny zabieg semantyczny z morderstwem nazwanym "nieśmiertelną duszą" wykonał rzeczony Dekantor - i jeszcze myślał pobierać za to pieniądze.
Co błyskawicznie zauważył dzielny Tichy i bohatersko potraktował wynalazek prawym sierpowym z młotem, nie bacząc na koszta własne. Za co chwała mu. Od razu widać - antykomunista.  :)

« Ostatnia zmiana: Kwiecień 07, 2013, 03:23:49 am wysłana przez liv »
Leniwy wałkoń i wielki waleń mozolnie zgłębiał tajemnice bytu, nazbyt głębokie dla wielkich wałkoni i leniwych waleni.
Winnie the Pooh -  o Wieloryba Polikarpia rozmowach ze śmiercią

Stanisław Remuszko

  • Juror
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 7729
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #361 dnia: Kwiecień 07, 2013, 02:12:47 pm »
Jednak w cywilizacyjnym bilansie ludzkości zycięża dobro i prawda, a nie zło i fałsz.
Wat przeminął, komunizm przeminął, a nawet niebo i ziemia przeminą - ale dziejowe zwycięstwo dobra nad zlem i prawdy nad falszem (pierwsza pochodna po czasie) jest od stuleci w zasadzie konstans.
Mistrz tu by się trochę obruszył (jako mecenas Finkelstein z "Arcywizji"), ale bezczelnie przypuszczę, że w tej kwestii Mistrz się mylił.
VOSM
Ludzi rozumnych i dobrych pozdrawiam serdecznie i z respektem : - )

liv

  • Global Moderator
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 4446
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #362 dnia: Kwiecień 07, 2013, 03:52:33 pm »
Cytuj
Jednak w cywilizacyjnym bilansie ludzkości zycięża dobro i prawda, a nie zło i fałsz.
To bardzo szlachetne, ale ja myślę o tych, którzy padli ofiarą chwilowego tryumfu zła.
Czy ich to jakoś pocieszyłoby?
Nie mogą się wypowiedzieć z oczywistych powodów, a jest ich całkiem sporo.
Znamy opinie wyłącznie szczęściarzy, którym się udało.

Może niepotrzebnie ten Wat, w takim wątku. Ale tak mi się zaplątał. On i inni futuryści, autorzy buńczucznych „Manifestów” (np. „Mańifest w sprawie natyhmiastowej futuryzacji żyća”)
 Uwolnić słowa!!!
 Oderwać je od desygnatów, niech pofruną swobodne....
 I już tak uwolnione potraktować jak rzecz – łamać, wyginać, zniekształcać...te wszystkie nosze w bżuhu....

Wat – współuczestnik, rozstał się definitywnie z  szaleństwem młodości. Paradoksalnie, w sowieckim więzieniu, gdy zauważył, że ktoś ich dziecięce zabawy przetworzył w system. Ten ktoś zrealizował ich postulat perfekcyjnie i absolutnie. Uwolnił słowa od znaczeń. On zaś...został jego ofiarą.
 Poniekąd własnej wizji wcielonej.
To większy paradoks, niż klasycznie komunizujący Broniewski w zamarstynowskiej celi.
Stad skojarzenie: próba uwolnienia słów od desygnatów jest tak samo niebezpieczna, co uwalnianie duszy od ciała. Zrealizowana, zamienia się w koszmar.
Czymkolwiek ta dusza jest. I o ile jest?
Teraz do mnie dotarło – młody Lem musiał się o nich, wtedy, co najmniej otrzeć.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Nowe_Widnokr%C4%99gi
« Ostatnia zmiana: Kwiecień 07, 2013, 03:55:47 pm wysłana przez liv »
Leniwy wałkoń i wielki waleń mozolnie zgłębiał tajemnice bytu, nazbyt głębokie dla wielkich wałkoni i leniwych waleni.
Winnie the Pooh -  o Wieloryba Polikarpia rozmowach ze śmiercią

Q

  • YaBB Moderator
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 9625
  • Jego Induktywność
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #363 dnia: Kwiecień 07, 2013, 04:47:42 pm »
Bo, w gruncie rzeczy, podobny zabieg semantyczny z morderstwem nazwanym "nieśmiertelną duszą" wykonał rzeczony Dekantor - i jeszcze myślał pobierać za to pieniądze.

Kwestia czy było to morderstwo jest kontrowersyjna (w świetle autoerraty Mistrza do rozważań z "Dialogów"), a jednak w istocie jest w Decantorze coś odrażającego. Zamknąć świadomość (mniejsza nawet: będącą kontynuacją czy kopią) w całkowitej izolacji, bez nijakich bębnów corcoranowych czy kontaktu z zewnętrznym światem, to pachnie - modnym niedawno - Fritzlem czy innym Sinobrodym. Idealne wyjście dla patologicznych zazdrośników i innych psychopatów chcących mieć kogo na własność, bezsilnego.

Co błyskawicznie zauważył dzielny Tichy i bohatersko potraktował wynalazek prawym sierpowym z młotem, nie bacząc na koszta własne. Za co chwała mu.

Ja bym w tym raczej widział odruch eutanazyjny (w znaczeniu właściwym - coup de grâce - nie nadużytym), a'la słynne "Na złom" z "Terminusa" niż ideologię antykomunistycznego typu.

(Pytanie jednak jakim cudem unicestwił tak łatwo kryształ, który Wszechświat miał przeżyć? Jego piącha - nawet w młotek zbrojna (ten?) - więcej miała siły niż ostateczne zapadlisko grawitacyjne? Z komiksu uciekł, czy co?)

Od razu widać - antykomunista.  :)

Antykomunista ("Podróże..." potwierdzą) jednak bardziej zdroworozsądkowy, niż ideologiczny. "Zdroworozsądkowy" tu bodaj słowem-kluczem.
"Wśród wydarzeń wszechświata nie ma ważnych i nieważnych, tylko my różnie je postrzegamy. Podział na ważne i nieważne odbywa się w naszych umysłach" - Marek Baraniecki

olkapolka

  • YaBB Administrator
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 4533
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #364 dnia: Kwiecień 07, 2013, 05:40:13 pm »
Co bym myślał "ja" wieczny, ale odcięty?
Sądzę, że nic - to właśnie jak z komorami deprywacyjnymi - najpierw wyzbycie się cielesnych odruchów, wyciszenie, halucynacje, omamy, panika, pół sen, pół jawa - aż do całkowitego uśpienia umysłu. Pustka. Nie ma żadnego bodźca. Pomyślało się mi, że ocknięcie w krysztale, to jak ocknięcie w grobie i bezkońcowe duszenie się.
Wg mnie najokrutniejszym wynikiem eksperymentu Decorcorana jest to, że odcina wiecznotrwałych od możliwości decydowania o sobie. Nie ma nawet samomatowej możliwości. Bezsilność, o której Q napisał.

Po mojemu jednak taka izolacja byłaby koszmarem, wariacką kąpielą do kwadratu, z której w dodatku wynurzyć się można tylko w niebyt...
Co do tego chyba wszyscy się zgadzamy.
Ale to ewentualne wynurzenie zmienia postać rzeczy. To już możliwość działania, kontaktu (w końcu świat nie rozpadnie się w 100 lat) ze światem zewnętrznym. To odebrano kantorkowym duszyczkom. Poza tym - w takim układzie - można pomyśleć o przemieszczeniu w prądy golemowe:)
Cytuj
Pytanie zresztą czy taka dusza w krysztale może od tego zwariować,
Musi:)
Te Twoje cytaty z Sawyera...te duplikaty...to jak dysputery z Wizji...załaduj Ducha np. Russella:)
Cytuj
Ten transhumanizm to jest dopiero watowo-livowe jest przefasonowanie duszy, o czym zresztą powyżej Sawyerem w sumie napomknąłem. Przestroisz parę parametrów i człek (?) zupełnie jak nie ten sam.
Noproszsz...i kto to mówi?;) To już Ci tak ładnie nie pachnie ten transhum?;) Jeszcze nie tak dawno - np. w wątku o Wizji lokalnej - broniłeś go przede mną:)  I pamiętam - tylko nie wiem gdzie - że napisałeś, iż zrezygnowałbyś z ludzkiego bytowania - a to oznacza przestrojenie paru parametrów:)

Stad skojarzenie: próba uwolnienia słów od desygnatów jest tak samo niebezpieczna, co uwalnianie duszy od ciała. Zrealizowana, zamienia się w koszmar.
Czymkolwiek ta dusza jest. I o ile jest?
Dodałabym: uwalnianie z zachowaniem pamięci poprzedniej formy bytowania i wszystkich funkcji, bez dania nowych - nieznanych możliwości.
Poza tym pytanko - czy wieczne trwanie w cielesnej formie (ze świadomością, duszą - zwał, jak zwał ) - czyli w znanej postaci - jest mniej koszmarne? :-\
To taki powrót do ektoków. Kółko. Karuzela z konikami, które mogą tylko troszkę w górę, troszkę w dół, ale kręcą się jak bączek.
Mężczyźni godzą się z faktami. Kobiety z niektórymi faktami nie chcą się pogodzić. Mówią dalej „nie”, nawet jeśli już nic oprócz „tak” powiedzieć nie można.
S.Lem, "Rozprawa"
Bywa odwrotnie;)

liv

  • Global Moderator
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 4446
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #365 dnia: Kwiecień 07, 2013, 08:40:59 pm »
Cytuj
Kwestia czy było to morderstwo jest kontrowersyjna
Ewidentnie morderstwo. Pozbawienie życia zdrowej, w pełni sił osoby...nawet jak się zgodziła.
Tu jest ta gra słowami "Dałem jej życie wieczne...". Bytowanie świadomości na martwym nośniku nie pasuje do definicji życia. Oto procesy życiowe:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Procesy_%C5%BCyciowe
Więc co pani dostała?
Kota w worku.
Brak informacji zwrotnej powoduje, że te opisy Decantora (pomijam, że sprzeczne) - ...w tym materiale zachowana została żywa, czująca, zdolna do najswobodniejszego myślenia, do snów i jawy, do najbardziej swoistej gry wyobraźni, wiecznie zmienna, wiecznie wrażliwa na upływ czasu świadomość...
Te opisy, to reklama dla dzieci (sprzed ustawy).
Nieweryfikowalna.
Swoją drogą, przypomina to formułkę dawnych inkwizytorów podpalających stos.
Cytuj
to właśnie jak z komorami deprywacyjnymi
Też mi się przypomniały, tylko zapomniałem nazwy. :)
Ile tam ludzie wytrzymywali - kilka godzin?
Cytuj
Dodałabym: uwalnianie z zachowaniem pamięci poprzedniej formy bytowania i wszystkich funkcji, bez dania nowych - nieznanych możliwości.
Jasssne. Tak jakby pomysł embrionalny rozwinięty później w etoka.
Cytuj
czy wieczne trwanie w cielesnej formie (ze świadomością, duszą - zwał, jak zwał ) - czyli w znanej postaci - jest mniej koszmarne? :-\
8)
« Ostatnia zmiana: Kwiecień 07, 2013, 08:42:42 pm wysłana przez liv »
Leniwy wałkoń i wielki waleń mozolnie zgłębiał tajemnice bytu, nazbyt głębokie dla wielkich wałkoni i leniwych waleni.
Winnie the Pooh -  o Wieloryba Polikarpia rozmowach ze śmiercią

Q

  • YaBB Moderator
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 9625
  • Jego Induktywność
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #366 dnia: Kwiecień 09, 2013, 02:59:35 am »
Pomyślało się mi, że ocknięcie w krysztale, to jak ocknięcie w grobie i bezkońcowe duszenie się.
Wg mnie najokrutniejszym wynikiem eksperymentu Decorcorana jest to, że odcina wiecznotrwałych od możliwości decydowania o sobie. Nie ma nawet samomatowej możliwości. Bezsilność, o której Q napisał.

Bezsilność nawet skrajniejsza niż bezsilność bohatera eganowego, który okazał się być kopią (tak, tym razem kopią, nie przedłużeniem) pewnego przyjemniaczka (też na D. zresztą) i nawet dostał kawałek Matrixa dla siebie , a mimo to - najłagodniej mówiąc - szczęśliwy nie był:

"Paul Durham otworzył oczy, zamrugał z powodu panującej w pomieszczeniu nieoczekiwanej jasności, a następnie leniwie wyciągnął dłoń, umieszczając ją w rozlewającej się tuż przy krawędzi łóżka plamce słońca. Pyłki kurzu przepływały przez wpadający do środka przez szparę między zasłonami promień światła, a każda z tych drobinek zdawała się mieć zaklęty w sobie cały świat, który pojawiał się, a następnie ginął. Widok ten przywoływał wspomnienie z dzieciństwa, kiedy Paul po raz ostatni odniósł równie złudne, nieodparte i hipnotyczne wrażenie: oto stoi w drzwiach prowadzących do kuchni, a popołudniowe światło słońca przecina pomieszczenie; kurz, drobinki mąki i para kłębią się w płaszczyźnie jaśniejącego powietrza. Przez senny moment - kiedy wciąż starał się dobudzić, zebrać w sobie, uporządkować własne życie - zestawienie obok siebie tych dwóch chwil, oświetlanych słońcem drobinek kurzu rozdzielonych czterdziestoletnim szmatem czasu, wydawało mu się równie logiczne jak podążanie z jednej chwili do drugiej zwykłym torem upływu czasu. Lecz wtedy przebudził się na dobre i uczucie dezorientacji przeminęło.
Czuł się w pełni wypoczęty i absolutnie nie miał ochoty pozbywać się dobrego samopoczucia. Nie potrafił sobie przypomnieć, dlaczego miałby spać aż do tak późnej pory, lecz niezbyt mu na tym zależało. Rozcapierzył palce na ogrzanym słońcem prześcieradle, a przez głowę przebiegła mu myśl o powtórnym odpłynięciu w sen.
Przymknął oczy, pozwalając sobie na wyłączenie własnych myśli, i całkiem nieoczekiwanie poczuł niepokój, nie mając pojęcia, co jest jego źródłem. Zrobił coś głupiego, coś szalonego, coś, czego z pewnością pożałuje i to bardzo; lecz wszelkie szczegóły wciąż pozostawały nieuchwytne, zaczął więc podejrzewać, że nie było to niczym innym, jak zaledwie wciąż snującą się nitką snu. Starał się dokładnie sobie przypomnieć, co też mu się śniło, robił to jednak bez większych nadziei, bo z wyjątkiem przypadków, gdy to koszmar wyrywał go z ramion snu, jego senne marzenia pozostawały zwykle efemeryczne. Ale.
Wyskoczył z łóżka i przykucnął na dywanie, z pięściami przyciśniętymi do oczu, twarzą opartą o kolana, bezdźwięcznie poruszając ustami. Szok spowodowany uświadomieniem sobie, co zrobił, był niemalże namacalny: czerwona plama pulsująca krwią, znajdująca się tuż za oczami, niczym pozostałość po uderzeniu młotkiem w kciuk - i miał posmak dokładnie tej samej mieszaniny zaskoczenia, złości, upokorzenia i idiotycznego oszołomienia. Kolejne wspomnienie z dzieciństwa: przykłada gwóźdź do drewna, ale tylko po to, by zamaskować prawdziwe intencje. Widział wcześniej, jak w podobny sposób zranił się ojciec - lecz zdawał sobie sprawę, że zrozumienie misterium bólu wymaga doświadczenia z pierwszej ręki. I miał pewność, że okaże się to tego warte... aż do momentu, gdy zamachnął się młotkiem.
Kołysał się w tył i przód, niemal wybuchając śmiechem, starając się nie myśleć o niczym i czekając na ustąpienie paniki. Lecz kiedy ta wreszcie minęła, zastąpiła ją jedna, prosta, doskonale spójna myśl: Nie chcę tu być.
To, co sam sobie zrobił, było szalone - i musiało zostać cofnięte, tak gładko i bezboleśnie, jak tylko było to możliwe. Jakże mógł sobie kiedykolwiek wyobrażać, że pomyśli inaczej?
Wtedy zaczęły wracać do niego szczegóły dokonywanych przygotowań, podczas których dokładnie przewidział, że tak właśnie się poczuje. Dokładnie tak to sobie zaplanował. Niezależnie od tego, jak źle się teraz czuł, wszystko to należało do oczekiwanej sekwencji odpowiedzi. Panika. Żal. Analiza. Akceptacja.
Dwa z czterech. Jak na razie całkiem nieźle.
Odsłonił oczy i rozejrzał się po pomieszczeniu. Nie licząc kilku oślepiających plamek bezpośrednio wpadającego do środka słońca, cała reszta pomieszczenia jaśniała miękko światłem rozproszonym: matowe, białe, ceglane ściany, imitacja (imitowanych) mahoniowych mebli, a nawet pozawieszane na ścianach plakaty - Bosch, Dali, Ernst i Giger - wszystko sprawiało wrażenie rzeczy zupełnie nieszkodliwych, jak gdyby udomowionych. Gdziekolwiek spojrzał (nawet jeśli tylko tam), symulacja była całkowicie przekonująca, bo taką czyniło ją ukierunkowanie jego uwagi. Wszystkie hipotetyczne promienie światła były śledzone od tyłu, z poszczególnych pręcików i czopków na jego symulowanej siatkówce, a następnie rzucane na wirtualne środowisko, by w ten sposób dokładnie określić, co też musiało być obliczane: mnóstwo szczegółów w centrum, a o wiele mniej, im bliżej granicy jego pola widzenia. Przedmioty znajdujące się poza polem widzenia, o ile tylko miały wpływ na oświetlenie otoczenia, nie „znikały” zupełnie, ale zdawał sobie sprawę, że obliczenia rzadko były czymś więcej niż zaledwie zgrubnym przybliżeniem pierwszego stopnia. I tak oto Ogród Rozkoszy Ziemskich Boscha zostawał zredukowany do średniej wartości współczynnika odbicia, pojedynczego szarego prostokąta, ponieważ kiedy Paul stał odwrócony do niego plecami, wtedy wszelkie szczegóły stawałyby się jedynie marnotrawstwem. Wszystko, co znajdowało się wewnątrz tego pomieszczenia, w każdej chwili było przedstawiane z taką dokładnością, jaka była konieczna, by w to uwierzył - ani odrobinę mniejszą czy większą.
Z istnienia takiej techniki zdawał sobie sprawę już od dziesięcioleci. Ale zupełnie czymś innym było doświadczać jej na własnej skórze. Oparł się impulsowi, który nakazywał mu gwałtownie się obrócić w próżnej próbie wyłapania całego procesu, ale przez krótką chwilę sama wiedza o tym, co działo się na granicy jego pola widzenia, była nieomal nieznośna. A sam fakt, że dostrzegany przez niego obraz pomieszczenia wciąż pozostawał bez skazy, jedynie wszystko pogarszał, wzmacniając nieodpartą manię paranoika: Nieważne, jak szybko odwrócisz głowę, nigdy, nawet przez chwilę, nie wychwycisz tego, co tak naprawdę się wokół ciebie dzieje.
Po raz kolejny na kilka sekund przymknął oczy. Kiedy wreszcie je otworzył, uczucie było już jakby mniej przytłaczające. Bez wątpienia musiało kiedyś przeminąć, gdyż wydawało się zbyt dziwacznym stanem umysłu, by móc się długo utrzymywać. Oczywiście żadna z pozostałych Kopii nigdy nie zgłosiła mu czegoś podobnego. Ale patrząc na to z drugiej strony, żadna z nich - sama, z własnej, nieprzymuszonej woli - nigdy również nie dostarczyła zbyt wielu użytecznych informacji. Bełkotały jedynie obelgi, jęczały na temat własnego położenia, a następnie własnoręcznie się uśmiercały - wszystko w piętnaście (subiektywnych) minut od uzyskania świadomości.
A co z obecną Kopią? Czym też niby różniła się od Kopii numer cztery? Była o trzy lata starsza? Bardziej uparta? Bardziej zdeterminowana? Bardziej rozpaczliwie nastawiona na sukces? Wierzył, że taka właśnie jest prawda. Gdyby sam nie czuł się bardziej oddany sprawie niż kiedykolwiek do tej pory - gdyby sam nie czuł wewnętrznego przekonania, że wreszcie jest przygotowany, by doprowadzić to do końca - wtedy na pewno nie poddałby się skanowi.
Lecz w chwili obecnej, kiedy nie był „już” Paulem Durhamem z krwi i kości, nie był „już” osobą znajdującą się na zewnątrz, która z bezpiecznej odległości obserwowała cały eksperyment, cała ta determinacja - jak się wydawało - wyparowała bez śladu.
Nieoczekiwanie dopadły go przemyślenia: Skąd mogę mieć taką pewność, że nie jestem teraz tym z krwi i kości? Zaśmiał się słabo, ledwo ośmielając się na poważnie rozważyć tę możliwość. Jak się zdawało, jego ostatnie wspomnienia dotyczyły chwili, w której leżał na wózku w klinice Landaua, a technicy przygotowywali go do skanu - co już na pierwszy rzut oka nie wydawało się najlepszym znakiem - ale był wtedy przemęczony i zbyt wiele czasu spędzał na wewnętrznych mentalnych przygotowaniach, które miały go przekonać, że jest w stanie „to” zrobić, tak więc być może po prostu wypadło mu z głowy, jak - wciąż odurzony anestetykami - wrócił do domu, padł na łóżko i zasnął.
Wymruczał hasło: „Abulafia” - i jego ostatnia wątła nitka nadziei rozpłynęła się w powietrzu, bo tuż przed nim zawisł w powietrzu czarno-biały ekran; pokryty ikonkami kwadrat o szerokości około metra.
Ze złością walnął pięścią w interfejs; ten oparł mu się, jak gdyby był rzeczywisty i solidnie umocowany. Jak gdyby i jego własne ciało było równie rzeczywiste. Wcale nie potrzebował kolejnych dowodów, jednak schwycił górną krawędź ekranu i, wsparty o niego, podniósł się z podłogi. Od razu tego pożałował, gdyż realistyczny zlepek efektów związanych z napinaniem mięśni, aż po wiarygodnie oddane kłucie w prawym łokciu, przyszpilił go do tego „ciała”, zakotwiczył w tym „miejscu”, dokładnie w taki sposób, jakiego - z czego doskonale zdawał sobie sprawę - powinien unikać wszelkimi dostępnymi środkami.
Z jękiem opadł na podłogę. Był Kopią! Cokolwiek twierdziły odziedziczone przez niego wspomnienia, nie był „już” człowiekiem z krwi i kości. Już nigdy „ponownie” nie miał zamieszkać w swoim rzeczywistym ciele. Nigdy nie miał wrócić, by zamieszkać w prawdziwym świecie. No, chyba że jego oryginał-sknera uciuła trochę grosza na teleobecnościowego robota, co pozwoliłoby mu na spędzanie czasu na nieudolnym, oszołomionym błądzeniu, połączonym z usiłowaniem nadania jakiegoś sensu niesamowicie szybkim, rozmazanym smugom ludzkiej aktywności. Jego model mózgu działał siedemnaście razy wolniej od oryginalnego. Taaa, jeśli przyczaiłby się gdzieś tutaj na jakiś czas, to z pewnością - wcześniej czy później - technologia nadgoniłaby istniejącą obecnie różnicę, a może nawet - kto wie? - prześcignęła tempo oryginału o siedemnaście razy. Ale co też niby miał robić w tym czasie? Zgnije w tym więzieniu, tańcząc, jak mu zagra ten z zewnątrz, przeprowadzając drogocenne badania Durhama - a tamten dokładnie w tym samym czasie będzie mieszkał w jego apartamencie, wydawał jego pieniądze, sypiał z Elizabeth.
Paul oparł się o chłodną powierzchnię interfejsu; kręciło mu się w głowie i nie wszystko było dla niego jasne. Czyje drogocenne badania? To przecież on sam chciał ich tak bardzo, że własnoręcznie zrobił sobie coś takiego i to z pełną premedytacją. Nikt go do tego nie zmusił, nikt nie oszukał. Doskonale znał wszystkie ujemne strony eksperymentu, ale uchwycił się nadziei, że (przynajmniej tym razem) będzie miał wystarczającą siłę woli, byje przeskoczyć, by niczym jakiś mnich poświęcić się w imię celu, dla którego powołano go do życia, zadowolony ze świadomości, że jego drugie ja pozostaje równie nieograniczone jak zawsze.
Teraz, gdy spoglądał wstecz, cała ta nadzieja wydawała mu się niedorzeczna. Tak, podjął tę decyzję z własnej, nieprzymuszonej woli (i to po raz piąty), ale obecnie stało się bezlitośnie jasne, że tamten drugi nigdy nie miał stanąć twarzą w twarz z konsekwencjami własnej decyzji. Przez cały czas spędzany na rzekomym „przygotowywaniu się” do stania się Kopią, największy wpływ na jego postanowienia miało skupienie się na perspektywach dla osoby, która miała pozostać w świecie rzeczywistym. Powtarzał sobie, że ćwiczy „prowizorkę z zastępczą wolnością” - i bez wątpienia autentycznie się męczył, by to właśnie robić; lecz równocześnie potajemnie czerpał pociechę ze świadomości, że to on „pozostanie” na zewnątrz; że kiedy już będzie po wszystkim, jego własna przyszłość wciąż będzie zawierała tę wersję, która absolutnie nie ma się czego obawiać.
I tak długo, jak tylko trzymał się kurczowo tej radosnej prawdy, nigdy naprawdę nie dopuścił do siebie - nawet w najmniejszym stopniu - myśli o losie, który czekał Kopię.
Ludzie nie reagowali zbyt dobrze, kiedy budzili się jako Kopie. Paul zapoznał się ze statystykami. Dziewięćdziesiąt osiem procent Kopii tworzono z ludzi starych i śmiertelnie chorych. Ludzi, dla których ten proces stanowił ostatnią deskę ratunku, z których większość i tak uprzednio wydała już miliony, wyczerpując tym samym wszelkie pozostałe, tradycyjne opcje medyczne, a niektórzy z nich nawet umierali między wykonaniem skanu a uruchomieniem ich Kopii. Jednak nawet wbrew temu piętnaście procent spośród tych osób podejmowało decyzję o przebudzeniu - i to zazwyczaj w przeciągu kilku godzin od uruchomienia - stwierdzając, że nie są w stanie stawić czoło takiemu życiu.
A co w przypadku zdrowych, młodych ludzi, kierowanych jedynie ciekawością? Tych mających świadomość, że na zewnątrz czeka na nich oddychające ciało, w pełni nadające się do życia?
W ich przypadku, jak do tej pory, współczynnik katapultowania wynosił równe sto procent.
Paul stanął pośrodku pokoju, przez kilka minut klnąc łagodnie, w pełni świadomy upływającego czasu. Nie czuł się gotowy, ale im dłużej Kopie zwlekały z podjęciem decyzji, tym ta, jak się wydawało, okazywała się bardziej traumatyczna. Wpatrywał się w unoszący się przed nim interfejs, a jego iluzoryczny wygląd, jakby żywcem wyrwany ze snu, odrobinę pomagał Paulowi w podjęciu decyzji. Rzadko zapamiętywał własne sny, a tego miał nie zapamiętać wcale - i żadna w tym tragedia.
Nieoczekiwanie uświadomił sobie, że wciąż stoi jak go Pan Bóg stworzył. Przyzwyczajenie - o ile nie zwykła przyzwoitość - kazało mu coś na siebie włożyć, lecz oparł się tej pokusie. Jedna czy dwie podobne do tej, doskonale niewinne, doskonale codzienne czynności i nagle okaże się, że zacznie traktować się poważnie, uważać za prawdziwego, co sprawi, że wszystko stanie się jeszcze trudniejsze.
Krążąc po pokoju, kilkakrotnie chwycił za chłodny metal gałki u drzwi, lecz zdołał się powstrzymać przed jej przekręceniem. Wyruszanie na odkrywanie tego świata nie miało najmniejszego sensu.
Nie zdołał się jednak oprzeć chęci wyjrzenia przez okno. Rozpościerający się z niego widok na północne Sydney okazał się bez skazy; każdy z budynków, każdy z rowerzystów, każde drzewo, wszystko wyglądało jak najbardziej przekonująco - co nie było żadnym niezwykłym wyczynem, gdyż to, co tam widział, nie było symulacją, a jedynie nagraniem. Rozpościerający się przed nim widok był w zasadniczej mierze fotograficzny - plus minus kilka komputerowych retuszów i wypełnień - i ustalony z góry. Aby jeszcze bardziej obniżyć koszta, jedynie mikroskopijna część tego, co znajdowało się za oknem, była dla niego „fizycznie” dostępna; mógł dostrzec znajdujące się w oddali wybrzeże, lecz zdawał sobie sprawę, że gdyby tylko spróbował pójść na przechadzkę w kierunku krawędzi wody.
Wystarczy. Miejmy to już za sobą.
Paul po raz kolejny odwrócił się w kierunku interfejsu i dotknął ikonki oznaczonej NARZĘDZIA; na tle pierwszego okna wyskoczyło kolejne. Poszukiwana przez niego opcja była zagrzebana kilka ekranów głębiej, ale dokładnie wiedział, gdzie należało jej szukać. Nie mógł tego zapomnieć, obserwował to z zewnątrz zbyt wiele razy.
Wreszcie dotarł do opcji MENU AWARYJNEGO, zawierającego radosną ikonkę zawieszonej na spadochronie animowanej figurki. Katapultowanie - tak powszechnie to nazywano - lecz jakoś nie odczuwał, by ta nazwa w rzeczywistości była nadmiernie eufemistyczna. Skoro w oczach obowiązującego prawa wcale nie był człowiekiem, trudno byłoby nawet mówić o popełnieniu przez niego „samobójstwa”. A sam fakt, że obecność takiej opcji była obowiązkowa, nie miał nic wspólnego z czymkolwiek tak kłopotliwym jak „prawa” Kopii; wymogi powodujące obecność tej opcji wynikały jedynie z ratyfikowania pewnych, czysto technicznych, międzynarodowych standardów oprogramowania.
Paul szturchnął ikonkę, która ożyła i wyrecytowała ostrzegawczą gadkę szmatkę. Nie zwrócił na nią nawet najmniejszej uwagi.
- Czy jesteś absolutnie pewny, że chcesz wyłączyć obecną Kopię Paula Durhama? - zapytała go wreszcie.
Nic nadzwyczajnego. Najzwyczajniej w świecie Program A prosi Program B o potwierdzenie polecenia zamknięcia programu. Zwykła wymiana pakietów danych.
- Tak, jestem.
U jego stóp pojawiło się pomalowane na czerwono metalowe pudło. Otworzył je i wyjął ze środka spadochron, który następnie zapiął sobie na plecach.
- Posłuchaj mnie - powiedział wtedy, zamykając oczy. - Tylko posłuchaj! Ile razy trzeba ci to powtarzać? Przeskoczę tu ponad moim osobistym rozżaleniem, bo wielokrotnie już to słyszałeś, a do tej pory i tak ignorowałeś za każdym razem. I nie ma też najmniejszego znaczenia to, jak się teraz czuję. Ale... kiedy zamierzasz przestać marnować swój czas, pieniądze i energię - kiedy wreszcie przestaniesz marnować swoje życie - na coś, czego doprowadzenie do końca najwyraźniej cię przerasta?
Zawahał się, starając się postawić w miejscu słuchającego tych słów oryginału - i niemalże zawył z frustracji. Wciąż nie miał najmniejszego pojęcia, co też powinien powiedzieć, by jego słowa mogły cokolwiek zmienić. Sam wielokrotnie odrzucał wyznania wszystkich wcześniejszych Kopii. Nigdy nie potrafił przyjąć do wiadomości twierdzeń, że lepiej niż on sam znały jego myśli. Jedynie z takiego powodu, że straciły zimną krew i zdecydowały się na katapultowanie, kimże były, by mu oświadczać, że NIGDY nie uda mu się stworzyć Kopii, która wybrałaby inaczej? Jedynym, czego tu brakowało, było wewnętrzne umocnienie własnych postanowień i kolejna próba.
Potrząsnął głową.
- Minęło dziesięć lat, a ty niczego się nie nauczyłeś. Co z tobą nie tak? Czy wciąż szczerze wierzysz, że jesteś wystarczająco odważny - czy też wystarczająco szalony - by zostać własnym królikiem doświadczalnym? Naprawdę wierzysz?
Znów przerwał, ale tylko na krótką chwilę, gdyż wcale nie oczekiwał odpowiedzi. Długo i wyczerpująco sam przedyskutował ten temat z pierwszą Kopią, ale potem nie miał już wystarczająco dużo zimnej krwi, by powtarzać to z kolejnymi.
- Cóż, mam dla ciebie wiadomość: Nie jesteś.
Wciąż nie otwierając oczu, chwycił za dźwignię otwierającą spadochron.
Jestem niczym: snem, i to takim snem, który wkrótce zostanie zapomniany.
Jego paznokcie wymagały przycięcia, gdyż boleśnie wbijały mu się w skórę dłoni.
Czy nigdy w snach nie obawiał się nadejścia śmierci w chwili przebudzenia? Być może, ale sen nie był życiem. Skoro jedynym sposobem „odzyskania” własnego ciała, „odzyskania” własnego świata, było przebudzenie się i zapomnienie.
Pociągnął za dźwignię.
Po kilku sekundach wydał z siebie zduszony szloch, odgłos, który bardziej niż cokolwiek innego przypominał zmieszanie, i wreszcie otworzył oczy.
Dźwignia pozostała mu w rękach.
Wpatrywał się osłupiały w tę metaforę... czego? Robaka w oprogramowaniu zamykającym program? Wady sprzętu?
Wreszcie, czując się w pełni jak we śnie, odpiął spadochron i rozpakował schludnie spakowane zawiniątko.
Wewnątrz nie odkrył żadnej iluzji jedwabiu, kevlaru czy jakiegokolwiek innego materiału, który z dużą dozą prawdopodobieństwa powinien się znaleźć wewnątrz spadochronu. Znajdowała się tam jedynie pojedyncza kartka papieru. Liścik.

Drogi Paulu,
W nocy, już po wykonaniu skanu, spojrzałem wstecz na całe przygotowawcze stadium projektu i dokonałem olbrzymiej, dogłębnej autoanalizy. Doszedłem do wniosku, że - aż do ostatniej możliwej chwili - moje nastawienie było skażone poczuciem ambiwalencji.
Patrząc na to, co zrobiłem, zdałem sobie sprawę, jak głupie były moje skrupuły, lecz w twoim przypadku jest inaczej. Nie mogłem sobie pozwolić, by cię porzucić i poddać się skanowi po raz kolejny. Cóż więc pozostawało mi do zrobienia?
Otóż coś takiego: odłożyć na jakiś czas twoje przebudzenie i znaleźć kogoś, kto byłby w stanie wprowadzić kilka poprawek do narzędzi wirtualnego środowiska. Wiem, że nie do końca jest to zgodne z prawem; ale sam przecież wiesz, jakie to dla mnie ważne, byś ty - byśmy obaj - tym razem wreszcie osiągnęli sukces.
Ufam, że mnie zrozumiesz, i jestem przekonany, że z godnością i spokojem zaakceptujesz zaistniałą sytuację.
Wszystkiego najlepszego,
Paul

Wciąż ściskając liścik, padł na kolana, z niedowierzaniem wpatrując się w papier. Nie mogłem tego zrobić. Nie mogłem być aż tak nieczuły.
Prawda?
Nie byłby w stanie zrobić czegoś takiego nikomu innemu. Co do tego był pewny. Przecież nie był potworem, oprawcą ani żadnym sadystą.
A nigdy też nie ciągnąłby dalej całego projektu, nie pozostawiając sobie opcji katapulty jako ostatniej deski ratunku. Pomiędzy niedorzecznymi fantazjami dotyczącymi własnego stoicyzmu a pozwalającymi mu zachować zdrowe zmysły wymówkami, by odnosić się jedynie do wersji z krwi i kości, musiał mieć przebłyski zrozumienia, do czego się to wszystko sprowadza: Jeżeli rzeczywiście tam wewnątrz jest aż tak źle, to zawsze będę mógł z tym skończyć.
A co, gdyby wykonał Kopię, a następnie - kiedy jej przyszłość nie była już jego przyszłością, nie była czymś, czym osobiście musiałby się przejmować - odebrał jej możliwość ucieczki. I racjonalizował sobie takie uprowadzenie zaledwie jako zbyt dosłowny akt samokontroli.
Brzmiało to tak prawdziwie, że aż zwiesił głowę ze wstydu.
List wypadł mu z ręki, on zaś uniósł głowę i zawył z całej siły swych nieistniejących płuc:
- DURHAM! TY KUTASIE!"

"Miasto permutacji"
(Ostatnie zdanie wężykiem, wężykiem i wiemy już co sądziła o mężu Decantorowa 8).)

Nawiasem mówiąc w/w kopijnik też w kryształ zaklęty:

"A czym była kryjąca się za tym wszystkim fizyczna rzeczywistość? Metrem sześciennym niewydającego żadnego dźwięku, nieruchomego kryształu optycznego, skonfigurowanego jako klaster przeszło miliarda pojedynczych procesorów, będący jedną z kilkuset identycznych jednostek znajdujących się w podziemnej krypcie. Gdzieś na planecie. Paul nie miał nawet pojęcia, w jakim mieście się znajduje; skan co prawda wykonano w Sydney, lecz implementacja modelu miała zostać zlecona przez lokalny węzeł oferentowi proponującemu w danej chwili najniższą cenę za usługę."
ibid.

Poza tym - w takim układzie - można pomyśleć o przemieszczeniu w prądy golemowe:)


Chyba niezbyt... Nie sądzę, by taka dusza:
1. dysponowała dostateczną znajomością fizycznego podłoża swojego "bycia" (jako i my nie dysponujemy),
2. znała sposób techniczny na przepisanie się na prądy,
3. posiadała zdolność rozwoju dość dużą by tej wiedzy/samowiedzy nabyć (GOLEM zbudowany był autoewoluującym, ona nieśmiertelną, czyli jakby w czasie zamrożoną).

A'propos zamrożenia... A może ta dusza wcale nie cierpiała, tylko miast postrzegać czas zawieszona była w jakimś wiekuistym Teraz, jak jacy medytujący? Taka zatrzymana w kadrze?

Cytuj
Pytanie zresztą czy taka dusza w krysztale może od tego zwariować,
Musi:)
Te Twoje cytaty z Sawyera...te duplikaty...to jak dysputery z Wizji...załaduj Ducha np. Russella:)

Duch sawyerowy to akurat sobie +/- poradził, ale on kontakt ze światem zewnętrznym miał, mógł se np. po Sieci surfować:

"Duch, kopia symulująca życie po śmierci, penetrował sieć w poszukiwaniu nowych bodźców. Wszystko było takie statyczne, takie niezmienne. Och, mógł szybko przyswoić treść książki albo grupy wiadomości, ale sama informacja była pasywna i w ostatecznym rozrachunku to właśnie czyniło ją nudną.
Zbadał również komputery w Mirror Image. Na koniec znalazł należący do Sarkara bank gier. Wypróbował szachy, Tetris, go, Bollix i tysiąc innych, ale nie były lepsze od interaktywnych gier w sieci. Zresztą Peter Hobson nigdy nie przepadał zbytnio za grami.
Wolał poświęcać energię sprawom naprawdę znaczącym, a nie głupiemu współzawodnictwu, które nie zmieniało niczego. Duch nie zaprzestawał poszukiwań, przechodząc przez kolejne pliki.
I, na koniec, natrafił na podkatalog zwany ŻYCIE. Tu rozwijały się niebieskie ryby, te, które uznano za najbardziej odpowiednie do pozostawienia potomstwa. Duch, zafascynowany, obserwował ten proces przez kilka pokoleń. Życie, pomyślał.
Życie.
Wreszcie znalazł coś, co go zaintrygowało.'


Ciekawe jest zresztą co przed obłędem go powstrzymało...

"Jego przyjaciel przesunął Ambrotosa na dalszy plan, a na pierwszy przywołał Ducha, kopię symulującą życie po śmierci.
Peter nachylił się nad mikrofonem.
- Chciałbym ci zadać pewne pytanie - powiedział.
- Niewątpliwie doniosłe - stwierdziła kopia. - Jak to jest, gdy jest się martwym?
- Dokładnie.
- To tak jak... - dobiegł z głośnika głos Ducha. Nagle jednak umilkł.
Peter pochylił się do przodu z niecierpliwością.
- Słucham?
- Tak jakby się było prosięciem ziemnym. Peterowi opadła lekko szczęka.
- Dlaczego niby prosięciem ziemnym?
- Albo może mrówkojadem - ciągnęła kopia. - Nie widzę siebie, ale wiem, że mam bardzo długi język.
- Reinkarnacja... - zaczął Sarkar, kiwając powoli głową. - Moi hinduscy przyjaciele ucieszą się, jak to usłyszą. Muszę jednak powiedzieć, Peter, że liczyłem dla ciebie na coś lepszego niż prosię ziemne.
- Robię się głodny - oznajmił głos z głośnika. - Czy ktoś ma jakieś mrówki?
- Nie wierzę w to - rzekł Peter, potrząsając głową.
- Ha! - odezwał się głośnik. - Nabrałem was na chwilę.
- Nie nabrałeś - odparł Peter.
- Ale przynajmniej Sarkara nabrałem - upierał się syntetyczny głos z lekkim rozdrażnieniem.
- Właściwie nie - odparł Sarkar.
- Jesteś nieznośny i tyle - powiedział do mikrofonu Peter.
- Jaki ojciec, taki syn.
- Ciągle dowcipkujesz - ciągnął Peter.
- Śmierć jest bardzo zabawna - stwierdził Duch. - Nie, właściwie to życie jest bardzo zabawne. A raczej absurdalne. Wszystko to jest absurd.
- Zabawne? - zapytał Sarkar. - Myślałem, że śmiech to biologiczna reakcja.
- Sam dźwięk może nią być, choć zdaję sobie teraz sprawę, że jest to raczej zjawisko społeczne, a nie biologiczne, niemniej sam fakt, że coś wydaje się zabawne, nie jest biologiczny. Wiem, że kiedy Petey ogląda komedie sytuacyjne, rzadko śmieje się w głos. To jednak nie znaczy, że go nie bawią.
- Tak myślę - przyznał Peter.
- W gruncie rzeczy, wiem już dokładnie, czym jest wesołość. To reakcja na nagłe utworzenie się niespodziewanych połączeń neuronalnych.
- Nie kapuję - stwierdził Peter.
- No właśnie. „Nie kapuję”. Ludzie mówią dokładnie to samo, kiedy nie rozumieją czegoś poważnego, tak jak wtedy, gdy nie pojmują kawału. Wyczuwamy intuicyjnie, że nie doszło do jakiegoś połączenia. Tym połączeniem jest sieć neuronalna. - Kopia symulująca życie po śmierci mówiła bez żadnych przerw.
- Śmiech, nawet tylko wewnętrzny - swoją drogą to jedyny śmiech, jaki jest teraz dla mnie możliwy - stanowi reakcję powiązaną z tworzeniem się w mózgu nowych połączeń, to znaczy wysyłaniem przez synapsy impulsów w sposób, w jaki nigdy - albo przynajmniej rzadko - tego nie robiły. Kiedy słyszysz nowy kawał, wybuchasz śmiechem i możesz to zrobić, nawet gdy usłyszysz go po raz drugi czy trzeci, gdyż sieć neuronalna nie jest jeszcze w pełni utrwalona, ale z czasem każdy dowcip staje się nudny. Znasz ten stary kawał: „Dlaczego kurczak przechodzi przez drogę”? Jako dorośli nie śmiejemy się z niego, ale wszyscy śmialiśmy się z tego dowcipu jako dzieci, a różnica nie polega na tym, że kawał jest pod jakimś względem dziecinny - bo nie jest, właściwie jest całkiem wyrafinowany - a na tym, że sieć neuronalna dobrze się już ukształtowała.
- Jaka sieć? - zapytał Peter.
- Łącząca nasze wyobrażenia na temat drobiu - który z reguły uważamy za pasywny i głupi - z wyobrażeniami dotyczącymi wolnej woli i inicjatywy. To właśnie jest śmieszne w tym kawale - pomysł, że kurczak może przechodzić przez ulicę dlatego, że chce, być może dlatego, że jest ciekawy, co jest nową myślą - i powstanie nowej sieci wzajemnych połączeń między neuronami, która ją reprezentuje, staje się przyczyną chwilowego zakłócenia procesów myślowych, które nazywamy śmiechem.
- Nie jestem pewien, czy w to wierzę - stwierdził Peter.
- Wzruszyłbym ramionami, gdybym mógł. Posłuchaj, dowiodę tego. Czy wiesz, z czego strzela pan Spock na strzelnicy Gwiezdnej Floty? - Kopia po raz pierwszy przerwała, bezbłędnie wyczekując na komiczny efekt. - Z wulkańskiej fuzji umysłowej.
- Niezłe - stwierdził Peter uśmiechając się.
- Dziękuję. Oczywiście właśnie to wymyśliłem. Nie mógłbym opowiedzieć ci kawału, który obaj już znamy. A teraz pomyśl. Gdybym przedstawił ci ten kawał trochę inaczej, zaczynając tak: „Słyszałeś o wulkańskiej fuzji umysłowej? No więc...”
- Wtedy byś go położył.
- Tak jest! Część twojego mózgu zawierająca myśli na temat wulkańskiej fuzji umysłowej zostałaby już pobudzona i w efekcie nie doszłoby do nagłego połączenia między - z reguły nie związanymi ze sobą - myślami o broni palnej, takiej jak fuzja, i Wulkanami. To właśnie nowe połączenie wywołuje śmiech.
- Ale rzadko śmiejemy się głośno, kiedy jesteśmy sami - zauważył Sarkar.
- To prawda. Myślę, że śmiech w towarzystwie spełnia inną funkcję niż wewnętrzny.
Posłuchaj, nieoczekiwane połączenia mogą być zabawne, ale również niepokojące - mózg zastanawia się, czy nie jest uszkodzony - więc gdy w pobliżu są inni, wysyła sygnał i jeśli otrzymuje w odpowiedzi taki sam, uspokaja się, jeśli nie, zaczyna się martwić - może coś jest ze mną nie w porządku? To dlatego ludzie są tacy poważni, kiedy pytają: „Nie kapujesz?”
Rozpaczliwie chcą tłumaczyć kawał i są naprawdę wyprowadzeni z równowagi, kiedy druga osoba nie uzna go za zabawny. Również dlatego komedie sytuacyjne wymagają nagranego śmiechu. Chodzi o to, żeby nie tylko wskazać nam coś śmiesznego, ale żeby nas upewnić, że to normalne, iż tak uważamy. Nagrany śmiech nie czyni nudnej komedii zabawniejszą, ale pozwala nam lepiej się bawić na naprawdę śmiesznej, gdyż możemy się odprężyć.
- Ale co to ma wspólnego z życiem po śmierci?
- Wszystko. Szukanie nowych połączeń to jedyne, co mi zostało. Odkąd osiągnąłem dojrzałość, co kilka minut myślałem o seksie, teraz jednak nie czuję już żadnych pragnień seksualnych, a nawet muszę powiedzieć, że nie mogę pojąć, dlaczego to mnie tak zajmowało.
Miałem również obsesję na punkcie jedzenia, zawsze się zastanawiałem, co niedługo zjem i to również w ogóle mnie już nie obchodzi. Jedyną rzeczą, która mi została, jest znajdowanie nowych połączeń. Jedyne, co jeszcze mam, to humor.
- Ale niektórzy ludzie nie mają zbyt wielkiego poczucia humoru - zauważył Sarkar.
- Jedyny rodzaj piekła, jaki potrafię sobie wyobrazić - stwierdził Duch - to wędrówka przez wieczność bez podniety wywołanej tworzeniem nowych połączeń, bez widzenia spraw w nowym świetle czy radowania się absurdalnością ekonomii, religii, nauki, sztuki. Jeśli się nad tym zastanowić, wszystko to jest naprawdę bardzo zabawne.
- Ale... ale co z Bogiem?
- Boga nie ma - stwierdził Duch - a przynajmniej nie tego, o którym uczą w szkółce niedzielnej, ale, oczywiście, nie trzeba umrzeć, żeby się o tym przekonać.
Biorąc pod uwagę fakt, że w Afryce umierają z głodu miliony dzieci, w wielkim kalifornijskim trzęsieniu ziemii zginęło dwieście tysięcy ludzi, a wszędzie kogoś się torturuje, gwałci czy morduje, to intuicyjnie jest oczywiste, że nikt nie czuwa nad nami indywidualnie.
- Czy to wszystko, co można znaleźć w życiu po śmierci? - zapytał Peter. - Humor?
- Nie ma w tym nic złego - odparł Duch. - Nie czuje się bólu, cierpienia ani pragnień.
Jedynie kupa nowych, fascynujących połączeń. Kupa śmiechu."


O ile powstrzymało, bo... ten śmiech ze wszystkiego zapachniał mi jakoś odbatmanowym Jokerem...

Noproszsz...i kto to mówi?;) To już Ci tak ładnie nie pachnie ten transhum?;) Jeszcze nie tak dawno - np. w wątku o Wizji lokalnej - broniłeś go przede mną:)  I pamiętam - tylko nie wiem gdzie - że napisałeś, iż zrezygnowałbyś z ludzkiego bytowania - a to oznacza przestrojenie paru parametrów:)

I nadal bronię, tyle, że zagrożenia widzę. Z drugiej jednak strony wszelki postęp niesie za sobą plusy dodatnie i plusy ujemne, a jednak - jak Męber napisał:
Jednak w cywilizacyjnym bilansie ludzkości zycięża dobro i prawda, a nie zło i fałsz.

Nadto... Łatwo nam użalać się nad niedolami takiej duszyczki, a z drugiej strony i ona - gdyby przez mężulka nie uwięziona możliwość ruchu miała - mogła by się użalić nad naszą efemeryczną cielesną nietrwałością, podatnością na urazy itp. Pewne wyobrażenie da tu kolejny cytacik:

"- Oto co Yuan z nami zrobił - oznajmił Gabriel. - Zapytałaś mnie parę dni temu, co nam takiego zrobił, i właśnie przyszła mi do głowy odpowiedź. W ciągu ostatnich wieków Logarchia stworzyła wyższy typ osobowości, osobę wolną od niedostatku, wątpliwości, strachu… od całego upodlenia, jakie widzieliśmy na Terrinie. Ale Yuan znowu przemienił nas w tamtych pierwotnych żałosnych osobników - uczynił nas ludźmi.
Przerwał. Gładziła go po głowie, a jego palce ułożyły się w Mudrę Zaprzeczenia. Nagła pasja wypełniła mu serce.
- Nie lubię tego - rzekł. - Nie chcę być człowiekiem.
- Ani ja - przyznała. - Nie jest dobrze nim być."

Walter Jon Williams "Aristoi"

Poza tym pytanko - czy wieczne trwanie w cielesnej formie (ze świadomością, duszą - zwał, jak zwał ) - czyli w znanej postaci - jest mniej koszmarne? :-\
To taki powrót do ektoków. Kółko. Karuzela z konikami, które mogą tylko troszkę w górę, troszkę w dół, ale kręcą się jak bączek.

Ano... Ameta zaraz przed oczami staje i w Diaspar jałowa egzystencja i Nieśmiertelny Borgesa zdebilały.

Pytanie jednak czy wybór mając sami byśmy śmierć (może wtedy już i tylko samobójczą) wybrali, czy w kółko się kręcili czy w sobie zapętlili (tu wspomnę - bez przytaczania już - cytat, który do sąsiedniego wątku o "Solaris" wrzuciłem i bezpłodne paroksyzmy oceanu przewodasowego*). Z drugiej strony... chciałbym mieć jednak ten wybór...

* który to Przewodas jednak nie pomyślał, że na dłuższą metę i oceaniczna kotłowanina i raj teistyczny - jedna cholera ;)

Ewidentnie morderstwo. Pozbawienie życia zdrowej, w pełni sił osoby...nawet jak się zgodziła.
Tu jest ta gra słowami "Dałem jej życie wieczne...". Bytowanie świadomości na martwym nośniku nie pasuje do definicji życia. Oto procesy życiowe:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Procesy_%C5%BCyciowe
Więc co pani dostała?
Kota w worku.

No to są trochę zabawy z gatunku pytania "czy ektok jest żywy?"... ;)

Brak informacji zwrotnej powoduje, że te opisy Decantora (pomijam, że sprzeczne) - ...w tym materiale zachowana została żywa, czująca, zdolna do najswobodniejszego myślenia, do snów i jawy, do najbardziej swoistej gry wyobraźni, wiecznie zmienna, wiecznie wrażliwa na upływ czasu świadomość...
Te opisy, to reklama dla dzieci (sprzed ustawy).
Nieweryfikowalna.
Swoją drogą, przypomina to formułkę dawnych inkwizytorów podpalających stos.

W sumie fakt, obietnica Decantora zdaje się być metafizyczna - bilet w jedną stronę. Przejdziesz proces - sprawdzisz. Aczkolwiek wszelkie obietnice życia pośmiertnego takie są... ;D
Tu mi jednak do myślenia dałeś... A co jeśli Decantor kłamie perfidnie (albo się myli), jeśli nijaka kopia nie powstaje w wymyślonym przezeń procesie,  a Tichy dał się zasugerować jak dziecko?
Wtedy by to w istocie zabójstwo było.

ps. Przyszło mi na myśl pytanie jedno jeszcze: może ci Indioci na płytki przerobieni jako takie uwięzione w płytkach duszyczki skończyli?
« Ostatnia zmiana: Kwiecień 10, 2013, 02:38:20 pm wysłana przez Q »
"Wśród wydarzeń wszechświata nie ma ważnych i nieważnych, tylko my różnie je postrzegamy. Podział na ważne i nieważne odbywa się w naszych umysłach" - Marek Baraniecki

maziek

  • YaBB Administrator
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 10721
  • zamiast bajek ojciec mi Lema opowiadał...
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #367 dnia: Kwiecień 09, 2013, 09:19:55 am »
Jednak w cywilizacyjnym bilansie ludzkości zycięża dobro i prawda, a nie zło i fałsz.
No nie wiem, zażądałbym liczb, ale nie będę taki, tylko tak się zacząłem zastanawiać, jak to zmierzyć. Najgorzej z tą prawdą przypuszczam (jak stwierdzić) ale z dobrem, mierząc to tylko brakiem skóry dartej pasami na żywca czy po użyciu cyklonu B - to naprawdę nie wiem. Rozpatrując Europę i inne takie miejsca to może*, ale dokładając Afrykę (której poniekąd ta Europa jest winna) to naprawdę, naprawdę nie wiem.

*Może, bo jak się zdarzy następny paroksyzm w rodzaju DWŚ, to nadrobimy z nawiązką.

Generalnie to opowiadanie wydaje mi się dość kiepskie, jak teraz patrzę. Zawiera sporo sprzeczności logicznych i nie wiadomo, dlaczego Tichy uznał, że tę kobietę należy zatłuc młotkiem dla jej dobra. Nie jego sprawa to była, trochę to przypomina palenie kogoś na stosie w trosce o jego zbawienie. W każdym razie mógł raczej zarządać dorobienia ciała, a przynajmniej zmysłów tej biedaczce i się następnie jej spytać, co myśli o swoim stanie. A może jej sie podobało? Chyba jest to paszkwil na duszę w zamyśle, ale moim zdaniem Lem zrównał duszę w sensie "religijnym" (czyli nie wiadomo jakim, ale w końcu każdy ma jakąś duszę) ze świadomością zwyczajną po prostu - i nie tłumaczy ani chwili, dlaczego takie zrównanie jest uprawnione.
Nie mam racji a i tak maździory witosieją w terpentynie!
Z Globalnym uważaj Pan, on tylko udaje tępotę! Potem wciąga do jamy i zagryza!© Remuszko.
Ukłony, maziek

olkapolka

  • YaBB Administrator
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 4533
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #368 dnia: Kwiecień 09, 2013, 12:19:29 pm »
Cytuj
to właśnie jak z komorami deprywacyjnymi
Też mi się przypomniały, tylko zapomniałem nazwy. :)
Ile tam ludzie wytrzymywali - kilka godzin?
Chyba zależy od rodzaju komory - czy basenówka czy pomieszczenie wyciszone i wyciemnione - takie poza poczuciem czasu, ale z możliwością ruchu.
Ciekawe, że takie komory maja skrajne zastosowania: od nakłaniania więźniów do zeznań, do uzdrawiania zestresowanych jednostek, przez obniżanie spożycia alkoholu. Podobno to spożycie po sesyjkach spada o ponad 50%. I taki stan utrzymuje się od 3-6 miesięcy. Jeszcze inni kontaktują się tam z bogiem - ot, taki telegraf;) Uniwersalne jak vegeta;)
http://en.wikipedia.org/wiki/Sensory_deprivation
Cytuj
czy wieczne trwanie w cielesnej formie (ze świadomością, duszą - zwał, jak zwał ) - czyli w znanej postaci - jest mniej koszmarne? :-\
8)
Noależeco?;) Abstrahując od faktu, że potrzebnych tutaj mnóstwo założeń i przeróbek - w nośniku;)
Poza tym - w takim układzie - można pomyśleć o przemieszczeniu w prądy golemowe:)

Chyba niezbyt... Nie sądzę, by taka dusza:
Napisałam to w kontekście Twoich "wynurzeń" owej duszy - gdyby była zdolna do tego, mogłaby też się rozwijać i może przemieszczać na inne nośniki, by jej nie brakło pamięci - czego Decantor się obawiał. A taka dusza...pewnie nie może:)
Cytuj
A'propos zamrożenia... A może ta dusza wcale nie cierpiała, tylko miast postrzegać czas zawieszona była w jakimś wiekuistym Teraz, jak jacy medytujący? Taka zatrzymana w kadrze?
Musiałbyś zapytać;) Ale Decorcoran mówi wprost - co niby stworzył:
Niech pan sobie wyobrazi, że z tą sekundą przestaje pan otrzymywać jakiekolwiek wieści z zewnątrz, jak gdyby pana mózg został wyosobniony z ciała, lecz istnieje nadal, w pełni żywotnych sił. Stanie się pan, oczywista, ślepy i głuchy, w pewnym sensie także sparaliżowany, ponieważ nie będzie pan miał już do swojej dyspozycji ciała, wszelako zachowa pan w pełni wzrok wewnętrzny, to znaczy — jasność rozumu, polot myśli, będzie pan mógł swobodnie dumać, rozwijać wyobraźnię, kształtować ją, przeżywać nadzieje, smutki, radości, pochodzące z przemieniania się ulotnych stanów duchowych — a więc dokładnie to właśnie dane jest tej duszy, którą kładę na pańskim biurku...
Czyli nie jest zatrzymana w tym sensie - zdaje sobie sprawę, że nie jest zatrymana, a skazana na wieczne trwanie. Tylko nie wiem co niby miałoby napędzać tę wyobraźnię?
Coś mi się widzi, że Decantor wynalazł jednak perpetuum mobile  8)

Noproszsz...i kto to mówi?;) To już Ci tak ładnie nie pachnie ten transhum?;) Jeszcze nie tak dawno - np. w wątku o Wizji lokalnej - broniłeś go przede mną:)  I pamiętam - tylko nie wiem gdzie - że napisałeś, iż zrezygnowałbyś z ludzkiego bytowania - a to oznacza przestrojenie paru parametrów:)
I nadal bronię, tyle, że zagrożenia widzę. Z drugiej jednak strony wszelki postęp niesie za sobą plusy dodatnie i plusy ujemne, a jednak - jak Męber napisał:
Jednak w cywilizacyjnym bilansie ludzkości zycięża dobro i prawda, a nie zło i fałsz.
Być może to powierzchnia, a gdyby zajrzeć głębiej, zastanowić się nad motywami, podszyciem itp. - wtedy wcale to tak jednoznacznie nie wygląda. Mam podobne wątpliwości do tych, o których napisał maziek.
If...Twój cytat z Aristoi jest o czymś innym - gdyby ta dusza mogła się kontaktować - miałby inne możliwości (o czym pisałam wyżej) egzystencji - żyłaby w jakiejś społeczności, to byłoby to inne opowiadanie, z innymi problemami.
Cytuj
ps. Przyszło mi na myśl pytanie jedno jeszcze: może ci Indioci na płytki przerobieni jako takie uwięzione w płytkach duszyczki skończyli?
Odpowiem Ci cytatem:
A nie sądzisz, że szczyt - to właśnie kamienie połączone w zorganizowane społeczeństwo? Wielka Operacja i Maszyna Dobroczyńcy.Zamiatin.1921.
W każdym razie mógł raczej zarządać dorobienia ciała, a przynajmniej zmysłów tej biedaczce i się następnie jej spytać, co myśli o swoim stanie. A może jej sie podobało?
Decantor sam to proponuje - że może dorobić sztuczne zmysły tej duszy (nie byłaby ona wtedy wieczną).  Ale po co? By widziała...rozpad galaktyk...gaśnięcie gwiazd w czarnej nieskończoności?
Tutaj chodzi o sam efekt uzyskania nieśmiertelnego wymiaru - że kiepsko wyszło? To się zgadzam:)
Chyba jest to paszkwil na duszę w zamyśle, ale moim zdaniem Lem zrównał duszę w sensie "religijnym" (czyli nie wiadomo jakim, ale w końcu każdy ma jakąś duszę) ze świadomością zwyczajną po prostu - i nie tłumaczy ani chwili, dlaczego takie zrównanie jest uprawnione.
Tłumaczy:
Czym jest nasza świadomość? Kiedy pan patrzy na mnie, w tej oto chwili, ze swego wygodnego fotela, i czuje pan zapach dobrego cygara, którym nie uznał pan za wskazane mnie
poczęstować, kiedy widzi pan moją postać w świetle tej egzotycznej lampy, kiedy zarazem waha się pan między uznaniem mnie za oszusta, wariata i człowieka niezwykłego, kiedy
wreszcie oczy pana chwytają wszystkie blaski i cienie otoczenia, a nerwy i mięśnie posyłają bezustannie pilne depesze o swym stanie do mózgu — to wszystko razem stanowi
właśnie pana duszę, mówiąc językiem teologów. My z panem powiedzielibyśmy raczej, że jest to aktywny stan pańskiego umysłu. Tak, przyznaję, że używam nazwy „dusza” przez
pewną przekorę, choć ważniejsze jest to, że nazwa ta, tak prosta, cieszy się powszechnym zrozumieniem, albo, powiedzmy ściślej: każdy człowiek sądzi, że wie, o co chodzi, kiedy ją słyszy.Ten nasz materialistyczny punkt widzenia czyni, ma się rozumieć, fikcją istnienie nie tylko duszy nieśmiertelnej, bezcielesnej, ale zarazem i takiej, która nie byłaby tylko chwilowym stanem pana żywej osoby, ale pewną treścią niezmienną, ponadczasową i wieczną — takiej duszy, pan się zgodzi ze mną, nie było nigdy, żaden z nas jej nie posiada. Dusza młodzieńca i dusza starca, choć zachowuje rysy identyczności, gdy mowa o tym samym człowieku, a dalej: dusza, z czasu, gdy był on dzieckiem, i z chwili, kiedy, schorowany śmiertelnie, stoi przed agonią — to stany świadomości nadzwyczaj różne. Ilekroć jednak mówi się o czyjejś duszy, ma się, odruchowo, na myśli psychiczny stan tego człowieka w pełni dojrzałego, cieszącego się najlepszym zdrowiem — zrozumiałe więc, że ten stan wybrałem dla mego celu, i moja syntetyczna dusza jest utrwalonym raz na zawsze przekrojem aktualnej teraźniejszości normalnego, pełnego sił osobnika.

Zgadzam się, że duszny paszkwil. Także na człecze marzenia/wiarę w nieśmiertelność jakiejkolwiek ludzkiej cząstki.
« Ostatnia zmiana: Kwiecień 09, 2013, 12:22:19 pm wysłana przez olkapolka »
Mężczyźni godzą się z faktami. Kobiety z niektórymi faktami nie chcą się pogodzić. Mówią dalej „nie”, nawet jeśli już nic oprócz „tak” powiedzieć nie można.
S.Lem, "Rozprawa"
Bywa odwrotnie;)

Hokopoko

  • Juror
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 2362
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #369 dnia: Kwiecień 09, 2013, 05:05:23 pm »
Bajki. W bajkach to już było.

Stanisław Remuszko

  • Juror
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 7729
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #370 dnia: Kwiecień 09, 2013, 07:48:21 pm »
Owszem, bajki. Przez tysiąclecia. Ale z czasem będzie z tego najrealniejsza rzeczywistość :-)
VOSM
Ludzi rozumnych i dobrych pozdrawiam serdecznie i z respektem : - )

Q

  • YaBB Moderator
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 9625
  • Jego Induktywność
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #371 dnia: Kwiecień 10, 2013, 12:29:55 am »
i nie wiadomo, dlaczego Tichy uznał, że tę kobietę należy zatłuc młotkiem dla jej dobra.

Mam wrażenie, że mógł mu się włączyć odruch chłopa z pochodnią, co to chce zatłuc abominację gwałcącą naturalny (jego zdaniem) porządek rzeczy:
http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=qLvGnro4Cgw#t=58s

ale moim zdaniem Lem zrównał duszę w sensie "religijnym" (czyli nie wiadomo jakim, ale w końcu każdy ma jakąś duszę) ze świadomością zwyczajną po prostu - i nie tłumaczy ani chwili, dlaczego takie zrównanie jest uprawnione.

Tego bym się nie czepiał. Większość ludzi (czy to wierzących w istnienie duszy, czy nie) robi odruchowo takie zrównanie, a przecie Decantor nie był filozofem, ni teologiem (brzydkie słowa ;D), jeno praktykiem... i to liczącym na masowego klienta.

Musiałbyś zapytać;) Ale Decorcoran mówi wprost - co niby stworzył:
Niech pan sobie wyobrazi, że z tą sekundą przestaje pan otrzymywać jakiekolwiek wieści z zewnątrz, jak gdyby pana mózg został wyosobniony z ciała, lecz istnieje nadal, w pełni żywotnych sił. Stanie się pan, oczywista, ślepy i głuchy, w pewnym sensie także sparaliżowany, ponieważ nie będzie pan miał już do swojej dyspozycji ciała, wszelako zachowa pan w pełni wzrok wewnętrzny, to znaczy — jasność rozumu, polot myśli, będzie pan mógł swobodnie dumać, rozwijać wyobraźnię, kształtować ją, przeżywać nadzieje, smutki, radości, pochodzące z przemieniania się ulotnych stanów duchowych — a więc dokładnie to właśnie dane jest tej duszy, którą kładę na pańskim biurku...
Czyli nie jest zatrzymana w tym sensie - zdaje sobie sprawę, że nie jest zatrymana, a skazana na wieczne trwanie. Tylko nie wiem co niby miałoby napędzać tę wyobraźnię?
Coś mi się widzi, że Decantor wynalazł jednak perpetuum mobile  8)

Wyobraźnię, jak wyobraźnię. Pytanie co w ogóle taką duszę napędza, skąd energię czerpie... No chyba, że za bateryjkę słoneczną robi dodatkowo, albo reaktorek fuzyjny lub też jakieś obejścia cwane stosuje (prawie jak z tym zerem kelvinowym ;)).

gdyby ta dusza mogła się kontaktować - miałby inne możliwości (o czym pisałam wyżej) egzystencji - żyłaby w jakiejś społeczności, to byłoby to inne opowiadanie, z innymi problemami.

Ano. Jednak nie można sądzić całego transhumanizmu po Decantorze zaraz (co nie znaczy bym nie widział mnóstwa pułapek na tej słusznej jednak chyba, a przynajmniej nieuniknionej - jeśli możliwej - drodze).

Odpowiem Ci cytatem:
A nie sądzisz, że szczyt - to właśnie kamienie połączone w zorganizowane społeczeństwo? Wielka Operacja i Maszyna Dobroczyńcy.Zamiatin.1921.

Bierniki, jednym słowem (że pojadę Lewandowskim).

Ale po co? By widziała...rozpad galaktyk...gaśnięcie gwiazd w czarnej nieskończoności?

Da się pomyśleć i takich, których to skusi...

"- Co stracimy, czekając kilkaset orpheańskich lat? - mówiła dalej Liesl. - W najgorszym razie zgromadzimy podstawowe dane o wzorcach klimatycznych pór roku. A potem możemy szukać anomalii, sztormów i trzęsień ziemi w nadziei na jakieś istotne obserwacje.
Kilkaset orpheańskich lat? Kilka ziemskich tysiącleci? Niepewność Paola rozwiała się. Gdyby miał ochotę żyć w czasie geologicznym, przeniósłby się do polis Lokhandea, gdzie Kontemplacyjny Zakon Obserwatorów ogląda erozję ziemskich gór w czasie subiektywnych sekund."

znów Egan, "Dywany Wanga"

Tutaj chodzi o sam efekt uzyskania nieśmiertelnego wymiaru - że kiepsko wyszło? To się zgadzam:)

Tak startrekowato - ciekawy problem, wykonanie rozłazi się w szwach, ale to "Dzienniki...", tu umowność od początku...

Bajki. W bajkach to już było.

"Bajki..."... "Cyberiada"... Glątwa... "Kobyszczę"... Kerebron by Decantorowi - z grobu! - rzekł:

"- Zarobiłeś też na kryminał, i to nieźle! Może nie wiesz, że nie wolno tłamsić, to jest redukować, rozumu raz zbudzonego? /.../ Wróciwszy do domu, wskrzesisz cybrata*, wyznasz mu prawdę, to jest opowiesz o naszych pogaduszkach cmentarnych, a potem wyprowadzisz go z maszyny na światło dnia, materializując go sposobem, który znajdziesz w Rekreacjonistyce stosowanej mego wychowawcy, nieodżałowanej pamięci pracybernetyka Dulajhusa."

* no dobra, cybsiostrę
« Ostatnia zmiana: Kwiecień 10, 2013, 01:19:21 am wysłana przez Q »
"Wśród wydarzeń wszechświata nie ma ważnych i nieważnych, tylko my różnie je postrzegamy. Podział na ważne i nieważne odbywa się w naszych umysłach" - Marek Baraniecki

Stanisław Remuszko

  • Juror
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 7729
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #372 dnia: Kwiecień 10, 2013, 05:13:13 am »
Jakie bajki... To JUŻ dzieje się na naszych oczach: http://forum.lem.pl/index.php?topic=537.msg50587#msg50587, choć na inne absolutne niemożliwości przyjdzie jeszcze trochę poczekać :-)
VOSM
Ludzi rozumnych i dobrych pozdrawiam serdecznie i z respektem : - )

Hokopoko

  • Juror
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 2362
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #373 dnia: Kwiecień 10, 2013, 03:07:07 pm »
To, o czym mówimy, to się akurat nie dzieje i dziać się nie będzie.

Q,
idzie o zwykłe bajki dla dzieci, w których ktoś jest zaklinany w drzewo, kamień itp.

NEXUS6

  • Juror
  • God Member
  • *****
  • Wiadomości: 2215
  • MISTYK WYSTYGŁ, WYNIK: CYNIK
    • Zobacz profil
Re: Akademia Lemologiczna [Dzienniki gwiazdowe]
« Odpowiedź #374 dnia: Kwiecień 10, 2013, 07:48:01 pm »
Na dwoje babka wrozyla z tym pozbawieniem bodzcow i ciala. Wszystko zalezy od tego czym tak naprawde jest ta nasza dusza, ta swiadomosc.
Slusznie Ola porownala to do sensory deprivation tank, pytanie jak swiadomosc by sie zachowala po dluzszym czasie: Rok, 10, 1000, 1 mln lat. czy faktycznie po prostu by sie rozpuscila i zgasla, czy moze wytworzyla by z czasem rodzaj protezy swiata i bodzcow? A moze porozczlonkowywala by sie na wielosc swiadomosci, ktore mogly by ze soba konwersowac i wchodzic w interakcje. Tutaj w temacie bylo by opowiadanie o Majmaszu Samosynu, ktory stworzyl sobie w przypadkowej glowie caly Gozmoz, pamietacie?
A tu z pierwszej reki o tym jak pobyt w tanku wyglada, chetnie sprobuje:
The Sensory Deprivation Tank - Joe Rogan